کشکول معرفت

شهید مطهری می فرمایند:

او خودش يك نهج البلاغه «مجسّم» بود، مواعظ نهج البلاغه در اعماق جانش فرو رفته بود. براى من محسوس بود كه روح اين مرد با روح امير المؤمنين (ع) پيوند خورده و متصل شده است. راستى من هر وقت حساب مى‏كنم، بزرگترين ذخيره روحى خودم را درك صحبت اين مرد بزرگ مى‏دانم؛ رضوان اللّه تعالى عليه و حشره مع اوليائه الطّاهرين و الائمّة الطيّبين.

من از اين مرد بزرگ داستانها دارم. از جمله به مناسبت بحث، رؤيائى است كه نقل مى‏كنم:

ايشان يك روز ضمن درس در حالى كه دانه‏هاى اشكشان بر روى محاسن سفيدشان مى‏چكيد اين خواب را نقل كردند، فرمودند:

 «در خواب ديدم مرگم فرا رسيده است؛ مردن را همان طورى كه براى ما توصيف شده است، در خواب يافتم؛ خويشتن را جدا از بدنم مى‏ديدم، و ملاحظه مى‏كردم كه بدن مرا به قبرستان براى دفن حمل مى‏كنند. مرا به گورستان بردند و دفن كردند و رفتند. من تنها ماندم و نگران كه چه بر سر من خواهد آمد؟! ناگاه سگى سفيد را ديدم كه وارد قبر شد. در همان حال حس كردم كه اين سگ، تندخويى من است كه تجسم يافته و به سراغ من آمده است. مضطرب شدم. در اضطراب بودم كه حضرت سيد الشهداء (ع) تشريف آوردند و به من فرمودند: غصّه نخور، من آن را از تو جدا مى‏كنم.» مجموعه ‏آثاراستادشهيدمطهرى    ج‏1    ص :

5/24235