کشکول معرفت

شیخ صدوق از اميرالمؤمنین (علیه السلام) نقل کرده كه خدا دوستش را ميان همه بنده‏هاش نهان كرده هيچ بنده از او را كوچك مشماريد بسا كه هم او ولى خدا باشد و تو ندانى.

در شرح حال ابن فارض مذكور است كه گفته است :

بعد از فوت پدر كه وى مالك اعمال خود گرديد: به تجريد و سياحت و سلوك طريق حقيقت بالكلية باز گشتم، اما بر من هيچ چيز از اين طريق فتح نمى‏شد، تا آن كه روزى خواستم كه به يكى از مدارس مصر درآيم، ديدم كه بر در مدرسه پيرى است بقّال وضو مى‏سازد، و وضويى نه بر ترتيب مشروع:

اول دستهاى خود بشست، بعد از آن پاها را، بعد از آن مسح سر كشيد، بعد از آن روى بشست.

با خود گفتم كه عجب از اين پير، در اين سن، در ديار اسلام، بر در مدرسه، در ميان فقهاى مسلمانان، وضويى مى‏سازد نه بر طريق مشروع! آن پير در من نگريست و گفت: أي عمر، بر تو در مصر هيچ فتح نمى‏شود. فتحى كه تو را دست دهد در زمين حجاز و مكه خواهد بود. و قصد آن جا كن كه وقت فتح تو رسيده است. دانستم كه آن پير از اولياء الله است، و مراد أو از آن وضوى غير مرتب اظهار جهل و تلبيس و سَتر حال بوده است. نزد آن پير طريقت بنشستم و گفتم: يا سيّدى، من كجا و مكه كجا! غير موسم حج است و رفيق راه يافت نمى‏شود. به دست خود اشارت كرد و گفت اينك مكه پيش روى تست. نظر كردم مكه را ديدم. وى را بگذاشتم و روى به مكه رفتم.